2 poemas por Pedro Mota

-Inevitable-

Muerdes tus ojos

que

aleteaban

-despacio-

hacia la miel

que según tú

emana

                               la forma de ser.

 

Atas tu lengua

para no vadear

                               hasta la mía

y

evitar

esto que,

-en ciernes-

                               r e c o n o c e m o s.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Denuedo

Desata tus ojos

extiende tus luces

enciende tus sueños

parpadea

 la lengua                                                            

deglute

                               el pasado.

 

Deja

a mis palabras

cosechar tu sonrisa

cuando arriben

                               a tus escápulas

                                               vueltas besos.

 

 

Pedro Javier Mota Castillo

San Luis Potosí, México, 28 años, Nutriólogo de profesión, textos suyos han aparecido en revistas como Bitácora Pública, Golfa, el morador del umbral y monociclo. Actualmente prepara su primer poemario.

0 Shares: